Toyota GR GT: Een Supercar die de Auteur Wel Kan Boeien
Supercars roepen vaak gemengde gevoelens op. Hoewel de auteur niet voor alle autoliefhebbers wil spreken, merkt hij op dat veel collega’s en ‘gewone’ autoliefhebbers de extreem dure sportwagens van tegenwoordig vaak met desinteresse bekijken, met de vraag: “Wie geeft erom?”
Op technisch vlak verdient de kunde van de ingenieurs altijd bewondering, want het is indrukwekkend wat er met een auto kan worden bereikt wanneer men zich daartoe zet. Zelfs een ‘schroothoop-virtuoos’ zoals David, wiens achtertuin na een Jeep-verbouwing oogt als een chemische explosie, koestert diepe bewondering voor de Bugatti (Bugatti) Veyron (Bugatti), hoe overbodig en excessief deze ook is. Maar het vooruitzicht om ooit genoeg geld te hebben voor een auto van enkele honderdduizenden (of zelfs meer dan een miljoen) Zwitserse franken ligt zo ver buiten de realiteit, dat de auteur zich verveelt door alle artikelen en persberichten die over dergelijke voertuigen verschijnen.
Toch wekt de GR GT (GR GT) van Toyota (Toyota), een supercar met middenvoor geplaatste motor, een bijzondere opwinding bij de auteur. Ondanks de geschatte prijs van circa 225.000 CHF en het overvloedige motorvermogen voor dagelijks gebruik, is het de benadering van Toyota die de aandacht trekt.
De link met de autosport
Volgens de auteur behoort enduranceracen met sportwagens tot de meest boeiende takken van de autosport. Dit staat in contrast met de Formule 1 (F1), die hij kritisch bekijkt.
F1 mag dan wel de populairste vierwielige motorsport zijn, dit is volgens de auteur vooral te danken aan briljante, mediabewuste marketeers. Als sport ervaart de auteur F1 vaak als weinig spannend, door de grote auto’s op relatief kleine circuits, wat zinvolle inhaalmogelijkheden beperkt.
Grote budgetverschillen tussen teams, zoals Ferrari (Ferrari) en Mercedes (Mercedes), zorgen ervoor dat zij kleinere teams consequent overtreffen. Bovendien stimuleert de reglementering constructeurs om auto’s te ontwerpen die een enorme aerodynamische turbulentie veroorzaken, waardoor achterliggende auto’s minder downforce hebben. Dit resulteert vaak in races waarin nauwelijks inhaalacties plaatsvinden, wat de kijkervaring vermindert.
De auteur geeft aan grotendeels afstand te hebben genomen van F1. Dit dient als aanloop naar de lofzang op de schoonheid van sportwagenraces, die hij uitvoeriger wil belichten.
In tegenstelling tot Formule-races, brengen sportwagenraces meerdere voertuigklassen tegelijk op de baan. De topklasse, Hypercars genoemd in het World Endurance Championship (WEC) en Grand Touring Prototypes (GTP) in de Noord-Amerikaanse IMSA-serie, benadert F1-auto’s qua techniek en prestaties. LMP2-auto’s kunnen hypercars in bochten bijhouden maar zijn langzamer op rechte stukken, terwijl de nagenoeg identieke GT3- (WEC) en GTD Pro/GTD-klasse (IMSA) het dichtst bij moderne stockcar-races komen. Al deze klassen racen tegelijkertijd.
Het is een waar spektakel om tot zestig auto’s tegelijkertijd te zien racen (F1 heeft 22 auto’s, IndyCar 25, exclusief de Indy 500), vooral wanneer de auto’s dramatisch verschillende topsnelheden en aerodynamische prestaties hebben tussen de klassen. In sportwagenraces zijn de F1-achtige hypercars zoveel sneller dan het GT-verkeer dat ze de GT-auto’s al na enkele minuten ronden. Dit gebeurt de hele dag en nacht door (sommige races duren letterlijk 24 uur), ongeacht of het droog is of regent. De naderingssnelheden en inhaalmanoeuvres zijn bloedstollend, vooral wanneer de hypercar-rijders het GT-verkeer als rijdende wegblokkades tegen elkaar gebruiken.
De GT3-auto’s zijn bijzonder spannend, simpelweg omdat dit auto’s zijn die we (min of meer) kunnen kopen. Hoewel het geen letterlijke showroomauto’s zijn, behaalde Chevrolet (Chevrolet) met de Corvette (Corvette) Z06 GT3.R de IMSA-constructeurstitel. Daarmee versloeg het merk Ford (Ford) met de Mustang, BMW (BMW) met de M4 en Porsche (Porsche) met de 911, naast diverse Italiaanse en Britse merken. Er zijn ‘Balance of Performance’-regels in de sportwagenracerij om het veld gelijk te trekken, aangezien sommige auto’s fundamenteel superieur of inferieur zijn. Dit wordt aangepakt met vermogensbeperkingen, ballast en plaatsing van die ballast. De overwinning van Chevrolet met de Corvette geeft de auteur echter wel reden tot trots.
Maar waarom deze uitvoerige bespreking van de racerij voor lezers die niet geïnteresseerd zijn in autosport? De reden is eenvoudig: de Toyota GR GT is een raceauto voor de openbare weg, en niet op de clichématige marketingmanier die veel fabrikanten hanteren. Nee, de GR GT is daadwerkelijk een raceauto voor de weg.
Gebouwd voor het circuit, verkocht aan u
Toen het nieuws over de GR GT3-raceauto voor het eerst bekend werd, was duidelijk dat dit een serieus stuk techniek is dat ook in een straatlegale versie zou kunnen worden aangeboden. Raceauto’s zijn vaak het resultaat van een merk dat zich afvraagt: “Zouden we niet eens meedoen? Welke auto leent zich daar het beste voor?” Na deze overweging is het aan ingenieurs en raceteams om de auto daadwerkelijk competitief te maken op het circuit. Dit kan betekenen dat de motor wordt versterkt (voor zowel betrouwbaarheid als vermogen), gewicht wordt bespaard, het chassis wordt verstevigd en veilig genoeg wordt gemaakt voor hoge snelheden, en nog veel meer om de auto klaar te stomen voor urenlange races over meerdere jaren. Dat vergt veel werk en biedt geen garantie op succes, maar zo is de GR GT niet gebouwd.
“Ons technische doel was om eerst een raceauto te bouwen en daarna pas een straatauto,” liet Elijah Nesbitt, senior productanalist bij Toyota, weten. “Dit model is echt gericht op het zijn van de meest circuitgerichte auto met een motor voorin in zijn segment. Het is een bijzonder project waarbij niet een raceteam aan de ene kant van het land staat en een straatwagenteam aan de andere kant. Het is één doorlopend team dat alles gezamenlijk ontwikkelt,” voegde hij eraan toe.
Waarom dit zo opwindend is
Voor een autosportliefhebber spreekt die vraag voor zich: u krijgt een GT-raceauto in uw garage. Maar voor wie minder met racen heeft, zijn er andere auto’s die op vergelijkbare wijze zijn gebouwd en die tot op de dag van vandaag tot de verbeelding spreken. Denk bijvoorbeeld aan de jaren tachtig.
Op het absolute hoogtepunt van de rallysport waren er Groep B-auto’s, die een reglement introduceerden dat vrijwel wetloos was, wat leidde tot uitzonderlijke creaties. Deze auto’s haalden regelmatig een acceleratie van 0 naar 100 km/u in minder dan drie seconden op onverharde wegen. Veel moderne auto’s behalen dergelijke cijfers nauwelijks op speciaal geprepareerde dragstrips, terwijl deze machines dit midden in bossen deden. Werkelijk verbazingwekkend.
De meest elementaire stockcars die destijds raceten, vereisten dat fabrikanten 5.000 exemplaren per jaar bouwden en verkochten (een aantal dat later werd verlaagd tot 2.500) om gehomologeerd te worden voor racegebruik. De klasse die Groep B verving, vereiste 400 verkochte exemplaren. Omdat Groep B een nieuwe, waanzinnige proeftuin van technische innovatie was, verlaagde de bestuursorganisatie de verkoopvereisten voor Groep B-auto’s tot slechts 200 stuks. Dit stelde fabrikanten in staat om compleet ‘los te gaan’ op de auto’s, zonder zich zorgen te maken over een faillissement door het verkopen van deze auto’s met verlies.
Benieuwd welke auto’s uit die tijd stammen?
Porsche (Porsche) 959
Stel u een verlengde Porsche (Porsche) 911 (Porsche) voor, uitgerust met dubbele turbo’s en vierwielaandrijving. Dat levert een uitzonderlijke auto op. De auteur kreeg onlangs de kans om een 911 Groep B-rallyauto te besturen, wat hij als fantastisch omschrijft.
De essentie van Audi (Audi)
Ooit gehoord van de Audi (Audi) Quattro-modellen? Daarvoor mogen we Groep B dankbaar zijn.
Alpine (Alpine) 310
De auteur geeft toe dit model pas recentelijk te hebben ontdekt en vindt de Alpine (Alpine) 310 uitermate fraai.
Ford (Ford) RS200
Een middenmotorige, hoogtoerige Ford (Ford) met een gedurfd uiterlijk? Prachtig. Boreham Motorworks bouwt bovendien een restomod van de RS200, een project dat de auteur aanspreekt.
Renault (Renault) 5 Turbo
Dit model wordt door de auteur gezien als de absolute maatstaf voor hot hatches. Welke andere auto kan hieraan tippen?
Lancia (Lancia) Rally 037
Of het nu het origineel uit de jaren tachtig betreft of de Kimera-restomod, beide versies leveren een indrukwekkende auto op.
Waar droomauto’s van gemaakt zijn
Deze filosofie strekte zich ook uit tot circuitgerichte auto’s. Denk bijvoorbeeld aan de Porsche (Porsche) 911 (Porsche) GT1 en de Mercedes-Benz (Mercedes-Benz) CLK GTR/CLK LM, allemaal gebouwd voor de enduranceraces van die tijd.
Voor meer ‘bereikbare’ auto’s kan men denken aan de Mercedes-Benz (Mercedes-Benz) 190E 2.5-16 Evolution II, die in de jaren negentig werd gebouwd voor het DTM-kampioenschap.
Al deze auto’s zijn tot op de dag van vandaag iconische droomauto’s. De auteur merkt op dat veel jonge mensen nog steeds enthousiast zijn over de 190E Evolution II op sociale media.
De CLK-modellen ogen nog steeds als enkele van de meest extreme en geavanceerde auto’s ooit geproduceerd. De Renault (Renault) 5 is een compacte, charmante auto die een tienjarige dochter zou kunnen aanspreken, maar tegelijkertijd een professionele coureur tot het uiterste kan drijven. Als Toyota (Toyota) het goed aanpakt, kan de GR GT een vergelijkbare nalatenschap creëren. Het merk neemt dit zo serieus dat het model niet eens ‘Toyota’ zal heten.
“Dit is het begin van het GR (GR)-merk, los van Toyota (Toyota) en Lexus (Lexus), verkocht via beide dealernetwerken hier in de Verenigde Staten,” aldus Elijah Nesbitt. “De toekomstige auto’s zullen allemaal onder een apart merk vallen.”
Voor de auteur is dit een logische stap. Toyota (Toyota) wordt vaak geassocieerd met betaalbare en betrouwbare auto’s voor iedereen. Het zou de waarde van een model van enkele honderdduizenden Zwitserse franken afzwakken als het onder de naam van het moederbedrijf valt (geenszins een kritiek op Toyota). Dit sluit aan bij de reden waarom merken als Acura (Acura) en Lexus (Lexus) in de Verenigde Staten bestaan.
Toen de foto’s van de auto bleven lekken tijdens testritten op de Nürburgring, dacht de auteur steeds aan een krachtige auto die hij graag in de simulator bestuurt: een Mercedes-AMG (Mercedes-AMG) GT. Misschien komt dit door de dikke V8-motoren en de opvallend lange motorkap die nodig is voor al die cilinders, maar Elijah Nesbitt noemde een significant iconischer model tijdens hun gesprek: de Dodge (Dodge) Viper.
Elijah Nesbitt benadrukte specifiek de luchtopening in het voorspatbord, net achter de voorwielen, die sterk lijkt op die van de V10-aangedreven Dodge (Dodge) Viper. Ook de ducktail-spoiler op de basisversie van de GR GT vertoont grote gelijkenis met de achterzijde van een Viper.
Wat de GR GT onderscheidt van de Viper, is de transaxle-overbrenging, die zorgt voor een gewichtsverdeling van 45:55, met een voorkeur voor de achterzijde. Deze transaxle herbergt het hybridesysteem, dat voornamelijk gericht is op het verminderen van turbogat, waardoor de auto meer aanvoelt als een atmosferisch aangedreven voertuig. Daarnaast voorziet het systeem de startmotor, dynamo en airconditioning van stroom en levert het ‘torque fill’. De elektromotor levert vermogen tussen de schakelmomenten door, en vult zo de milliseconden op van het anders verloren aandrijfvermogen in een raceauto. Deze milliseconden tellen snel op, en het is een van de vele redenen waarom de atmosferisch aangedreven Aston Martin (Aston Martin) Valkyrie moeite heeft met zijn hybride concurrenten in de Hypercar/GTP-categorieën van enduranceraces.
De GR GT levert 641 pk met zijn twin-turbo ‘hot V’-configuratie. Aangezien gewichtsoverdracht cruciaal is bij sportief rijden, is de auteur benieuwd hoe de transaxle en de gewichtsverdeling de bestuurder zullen helpen om het vermogen optimaal over te brengen op de uitsluitend achterwielaangedreven wielen.
Was dit veel ‘racejargon’? Ja, maar de auteur herhaalt dat autosport de enige reden is waarom hij een autoliefhebber is. De gedachte dat dit model binnen enkele jaren op het circuit verschijnt, wekt enorme opwinding bij hem. Niet alleen omdat het ongetwijfeld tot spannende competitie zal leiden (Vasser Sullivan, het team dat de Lexus (Lexus) RC F GT3 inzet, wint nog steeds races met een bijna tien jaar oude auto), maar ook vanwege de nalatenschap die het model kan creëren.
Denk aan de auto’s die u als kind aan de muur had hangen (in het geval van de auteur waren dit modelauto’s, gebouwd met zijn vader). Dit model kan gemakkelijk een van die auto’s zijn voor de volgende generatie.
De GR GT zou de auto kunnen zijn waar een kind van droomt om ooit op een circuit te zien, of waarover het in extase raakt tijdens een autoshow. In het beste geval kan het model hen inspireren om keihard te werken, zodat ze de auto over twintig jaar, wanneer de waarde hopelijk voldoende is gedaald en zij verantwoordelijk genoeg zijn, zelf kunnen bezitten.
De auteur erkent dat hij vaak ongelijk heeft en naar eigen zeggen zelden iets goed heeft gedaan. Toch is hij ervan overtuigd dat Toyota (Toyota) met dit model een winnaar in handen heeft.
