Ferrari Amalfi Spider: een grand tourer voor de schilderachtige route
Ferrari (Ferrari) produceert tegenwoordig alles, van compromisloze circuitwagens tot vierzitters met vierwielaandrijving en zelfs volledig elektrische vijfzitters. Toch zijn de open grand tourers van het merk altijd grote favorieten geweest. Deze modellen, meer gericht op ontspannen of sportief rijden dan op pure topsnelheid, leggen evenveel nadruk op comfort en stijl als op pure prestaties, hoewel ze altijd een formidabele reserve aan motorvermogen bieden. De nieuwe Amalfi Spider is hiervan het schoolvoorbeeld: een Ferrari met een topsnelheid van 320 km/u die perfect is voor liefhebbers die onderweg van het landschap willen genieten – in dit geval de kronkelende kustwegen van Zuid-Griekenland.
Als opvolger van de Roma Spider wordt het nieuwe model aangedreven door een 3,9-liter twinturbo-V8 die 631 pk levert. Dit vermogen is voldoende om in slechts 3,3 seconden van 0 naar 100 km/u te accelereren en de opwindende topsnelheid van 320 km/u te bereiken. De Amalfi Spider is een 2+2, voorzien van een stoffen vouwdak dat met een druk op de knop open rijden mogelijk maakt. Verder beschikt de auto over een achttraps transmissie met dubbele koppeling, achterwielaandrijving en een keuze uit vijf rijmodi, variërend van ‘Wet’ tot ‘Race’.
Een rijke historie van open GT’s
Dit type Ferrari kent een roemrijke historie die teruggaat tot de vroegste dagen van het bedrijf. Ferrari gebruikte de aanduiding ‘Spyder’ al in 1948, het jaar na de oprichting, voor een van de eerste auto’s met het Cavallino Rampante-embleem: de 166 Spyder Corsa. De naam, afgeleid van een lichte, open paardenkoets genaamd ‘spider phaeton’, verscheen later op auto’s zoals de Porsche 550 Spyder in 1953, de Alfa Romeo Giulietta Spider in 1955, de Maserati 3500 GT Spyder in 1959 en de Fiat 124 Spider in 1966.
Oorspronkelijk duidde ‘spider’, aanvankelijk gespeld als ‘spyder’, een lichtere, sportievere open auto aan, vaak met slechts elementaire weersbescherming. Een cabriolet daarentegen was een luxueuzere open auto met een volwaardig vouwdak. De door Pininfarina ontworpen Ferrari 250 GT Cabriolet, geïntroduceerd in 1957, was bedoeld voor grand touring, terwijl de gevierde 250 GT California Spider, die in 1958 in productie ging, een sportievere benadering was. Ferrari heeft de aanduiding ‘Cabriolet’ niet meer gebruikt sinds de productie van de Mondial t Cabriolet in 1993 eindigde, en geeft sindsdien de voorkeur aan ‘Spider’ en ‘GTS’ voor zijn open modellen.
De California Spider, gebouwd in versies met lange en korte wielbasis tot en met 1963, groeide uit tot een van de meest begeerlijke Ferrari’s ooit gemaakt. Zijn opvolgers in de open grand touring-traditie waren onder meer de 275 GTS (1964–66), 330 GTS (1966–68), 365 GTS (1969) en 365 GTS/4 Daytona Spider (1971–73). Nadat de Daytona Spider in 1973 uit productie ging, concentreerde Ferrari zich steeds meer op sportwagens met middenmotor, ook voor zijn open varianten.
Tot deze laatste behoorden de 308 GTS, 328 GTS, 348 Spider, F355 Spider, 360 Spider en F430 Spider. Pas met de komst van de nieuwe California in 2008 keerde een open GT met de motor voorin terug in het reguliere modelgamma van Ferrari. Dat model kreeg een update als de California 30 in 2012, gevolgd door de turbogeladen California T (2014), Portofino (2017), Portofino M (2020) en Roma Spider (2023), en de V12-aangedreven 12Cilindri Spider in 2024.
Wat de naam van de Amalfi betreft, deze verwijst uiteraard naar de Amalfikust in Zuid-Italië, ten zuiden van Napels. Ferrari heeft er een gewoonte van gemaakt om zijn grand tourers te vernoemen naar suggestieve plaatsen, te beginnen met California en voortgezet met Portofino en Roma. De namen suggereren een bepaalde stijl en levenswijze, waarin de auto andere doelen dient dan enkel zo snel mogelijk van A naar B te rijden. In Griekenland bleek dit het geval.
Gedetailleerde vormgeving en interieur
Wij kregen onlangs de kans om de Amalfi Spider te rijden langs de Saronsiche Golfkust ten westen van Athene, waar kustwegen overgaan in kronkelende bergroutes. Het is het soort auto dat men net zo gemakkelijk voor een vijfsterrenhotel in Londen, een restaurant in Palm Beach of een villa aan het Comomeer parkeert. Ferrari begrijpt al lang dat zijn klanten vaak aanzienlijk meer tijd besteden aan het rijden naar dergelijke plaatsen – vaak naar hun eigen huizen – dan aan het testen van de limieten van hun auto’s, en dat zij dit in opperste comfort en stijl willen doen.
De Amalfi behoudt de klassieke proporties van een grand tourer met de motor voorin: een lange motorkap, gespierde achterste flanken en een compacte achterzijde. Onder leiding van designhoofd Flavio Manzoni heeft Ferrari de verleiding weerstaan om de auto te overladen met opvallende vleugels, luchtinlaten en andere aerodynamische toevoegingen. Het resultaat is gestroomlijnd, relatief ingetogen en onmiskenbaar een Ferrari. Er is een actieve achterspoiler, maar deze is geïntegreerd in de carrosserie en schuift alleen uit wanneer nodig.
Metalen vouwdaken hebben hun voordelen, maar een stoffen kap past beter bij het karakter van een Italiaanse grand tourer, en we zijn blij dat de Amalfi Spider er een heeft. Kopers kunnen kiezen uit vier kleuren elegante stof – zwart, blauw, bruin en grijs – of twee alternatieven van technische stof. Het dak trekt zich terug in slechts 13,5 seconden, bij snelheden tot 60 km/u, dus het is niet nodig om te stoppen en een uitgebreide show op te voeren terwijl voorbijgangers toekijken. Met het vijf lagen tellende dak gesloten is het interieur goed geïsoleerd tegen extern geluid, wat de Amalfi praktisch maakt voor langere ritten en minder aangenaam weer.
Binnenin zijn er comfortabele doch ondersteunende stoelen en een dashboard dat leder, aluminium en digitale schermen combineert, samen met een terugkeer naar fysieke knoppen op het stuurwiel. Hiertoe behoort Ferrari’s traditionele rode startknop voor de motor, die de impopulaire aanraakgevoelige bedieningselementen van de Roma vervangt. Er zijn natuurlijk schermen, waaronder een centraal display voor navigatie en andere functies, maar een aantal van de meest gebruikte bedieningselementen zijn weer fysiek prettiger en eenvoudiger te bedienen. Dit waardeerden we enorm tijdens onze rijtest.
Rijervaring en prijsstelling
Op de weg levert de Amalfi Spider zijn aanzienlijke vermogen met ogenschijnlijk weinig moeite. De achttraps transmissie schakelt soepel door de versnellingen wanneer hij aan zichzelf wordt overgelaten, terwijl de motor onmiddellijke acceleratie biedt, zelfs bij relatief lage toerentallen. In de Comfort-modus is het rijgedrag soepeler, de stuurinrichting licht en precies, en de auto verwerkt oneffenheden in het wegdek zonder de hardere kant die geassocieerd wordt met krachtige sportwagens. Op de bochtigere wegen buiten Athene was het model meeslepender en reageerde het snel en bekwaam op stuurbewegingen en pedaaldruk, zoals alleen een Ferrari dat kan.
Schakel de keuzehendel op het stuurwiel naar Sport en de gasrespons wordt directer. De acceleratie is ogenblikkelijk en opwindend wanneer daarom wordt gevraagd, vergezeld van een uitgesprokener uitlaatgeluid. Er zijn ook Race- en ESC-Off-instellingen voor degenen die neigen naar agressiever rijden, hoewel de Amalfi zelfs in zijn mildere rijmodi meer vermogen heeft dan de meeste eigenaren ooit nodig zullen hebben. Het uitlaatgeluid is iets ingetogener dan we persoonlijk zouden wensen van een open Ferrari V8; de stillere uitlaat zorgt echter voor minder vermoeiend langeafstandsritten, vooral met het dak gesloten.
Met een vanafprijs van circa 265.000 CHF is de Amalfi Spider Ferrari’s minst dure open auto, aanzienlijk onder de 296 GTS van circa 335.000 CHF en de V12-aangedreven 12Cilindri Spider van meer dan 450.000 CHF. Uiteraard is dat alles relatief. Kopers kunnen via het Tailor Made-programma van het merk kiezen uit een ruime selectie exterieur- en interieurkleuren, leder- en stofcombinaties, sierstiksels, wielen en koolstofvezel accenten. Ferrari heeft ook een gloednieuwe lakkleur geïntroduceerd, Rosso Tramonto, een dieprood met oranje ondertonen, bedoeld om de kleuren van de zonsondergang langs de Amalfikust op te roepen.
Ferrari heeft snellere auto’s, agressiever sportieve auto’s en auto’s die primair voor het circuit zijn bedoeld. De Amalfi Spider heeft een andere missie, en volbrengt deze uitzonderlijk goed.
