Porsche Taycan: Gesimuleerde versnellingen overbodig?

Fabrikanten promoten gesimuleerde motoren en versnellingen om elektrische auto’s boeiender te maken. De meest doordachte modellen hebben ze echter niet nodig.

Ik was behoorlijk verrast toen Porsche zijn eerdere standpunt herzag en gesimuleerde versnellingen toevoegde aan zijn elektrische auto’s. Het leek in te gaan tegen de filosofie van het merk om de ware techniek en de rijeigenschappen van zijn auto’s te laten spreken. Porsche (Porsche) volgde hiermee simpelweg een trend.

Tijdens het proberen van de gesimuleerde motor en versnellingen werd duidelijk dat er veel werk is verricht om het systeem zo goed te maken als men van een Porsche mag verwachten. Toch bepaalde het de rijervaring niet zo sterk als in andere auto’s, zoals de Hyundai (Hyundai) Ioniq 5 N of de Mercedes-AMG (Mercedes-AMG) GT 4-Door EV.

Mercedes-AMG heeft veel moeite gedaan om zijn gesimuleerde V8 geloofwaardig te maken. Het is waarschijnlijk het meest realistische systeem dat momenteel beschikbaar is in een elektrische auto, ongeacht de prijs. De oplossing van Porsche lijkt in sommige opzichten op die van Hyundai, met een aanpak die duidelijk maakt dat men luistert naar een gesimuleerde motor die aan een videospel doet denken, en niet naar het echte werk.

De Taycan-ervaring zonder gesimuleerde versnellingen

Dit brengt me bij mijn recente rijtest met de vernieuwde Porsche Taycan uit 2026, enkele weken geleden. Men kan optioneel de gesimuleerde motor en het schakelen toevoegen, maar mijn testauto was er niet mee uitgerust. Ik had het graag in de Taycan ervaren om te voelen hoe het in een sedan is, maar eerlijk gezegd miste ik het niet.

De Taycan biedt zo’n verfijnde rijervaring dat de sportieve bestuurder zelfs in volledige stilte wordt beloond. Ik heb nog nooit een andere auto gereden die er zo op lijkt, ongeacht de aandrijving. Anders gezegd: de Taycan is een bochtenverslinder en overtreft de meeste andere sportwagens die ik heb geprobeerd. Ik had niets kunstmatigs nodig om plezier te hebben.

Het onderstel is zo neutraal, evenwichtig en voorspelbaar dat ik snel in een ritme kwam en veel vertrouwen kreeg op een bochtige weg. De auto vloeide van bocht naar bocht op een manier die ik nog niet eerder had ervaren. Tijdens het aaneenrijgen van de bochten was het laatste waar ik aan dacht dat de auto geen motor of versnellingen had.

Het belang van geluid in elektrische auto’s

Mijn testauto, de Taycan 4, beschikte over het meer basale, ruimtevaartuig-achtige acceleratiegeluid. Een geluid is noodzakelijk om de snelheid in een elektrische auto in te schatten; anders moet de bestuurder vaker naar de snelheidsmeter kijken dan in een auto met verbrandingsmotor. Een geluid, ongeacht de aard ervan, biedt een referentiepunt voor wanneer en hoe hard men moet remmen. Dit kan meer op gevoel als men ook hoort wat het voertuig doet.

Dit was het punt dat een ingenieur van BMW (BMW) maakte toen hij uitlegde hoe en waarom zij het acceleratiegeluid voor de aanstaande elektrische M3 creëerden. Hij stelde dat het gaat om een hoorbare referentie om de snelheid in te schatten, in plaats van het nabootsen van een ervaring die lijkt op die van een benzineauto.

Dat sprak mij sterk aan. Het deed me denken aan de sportieve ritten die ik heb gemaakt in de Tesla (Tesla) Model 3 Performance. Het is een fantastische auto om te rijden en biedt de meest vergelijkbare ervaring met de Taycan die men voor die prijs kan krijgen. Maar helemaal geen geluid is niet ideaal en doet echt afbreuk aan de ervaring.

Soms nam ik meer snelheid dan gewenst mee in bochten en schrok ik behoorlijk toen ik op de snelheidsmeter keek, waardoor ik krachtig moest remmen om op de weg te blijven. Dit is nooit een probleem geweest bij het rijden in auto’s met verbrandingsmotor, ongeacht of deze sportief georiënteerd zijn of niet.

Het tweede punt betreft de minder intuïtieve dosering van het gaspedaal: inschatten hoeveel vermogen men toevoert terwijl de auto in balans door een bocht wordt gestuurd en eruit accelereert. Een geluid dat reageert op de gasinput voegt een extra laag terugkoppeling toe, wat die aanpassingen potentieel natuurlijker kan laten aanvoelen. Onderzoek ondersteunt de rol van geluid bij de ervaren vermogensafgifte, hoewel dit niet vaststelt dat stille elektrische auto’s inherent moeilijker te beheersen zijn.

Banden versus gesimuleerde motorgeluiden

De keerzijde van een volledig stille elektrische auto is dat alle andere geluiden die de auto maakt, versterkt lijken. Het belangrijkste hiervan komt van de banden. Men hoort in een elektrische auto duidelijker hoe dicht men bij de grens van de grip is dan in een auto met verbrandingsmotor. Dit geluid wordt meestal overstemd door de motor, maar in een elektrische auto kan men beginnen te waarderen hoe het subtiel verandert, afhankelijk van de positie binnen het gripbereik.

In de Taycan heeft men geen moeite om te horen wat de banden doen, en dit helpt echt om de rijlijn te corrigeren via het gaspedaal en de remmen. Als men een motor simuleert, verdwijnt het geluid niet bij het loslaten van het gas. Het kunstmatig toevoegen hiervan in een elektrische auto maakt het moeilijker om te horen wat de banden doen.

Hoezeer ik het geloofwaardig nabootsen van een verbrandingsmotor in een elektrische auto ook een knappe en indrukwekkende technische prestatie vind, ik zou er gemakkelijk zonder kunnen leven, zelfs in een sportieve elektrische auto.

De nieuwe Porsche Cayenne Electric is ook verkrijgbaar met de gesimuleerde versnellingen, maar de versie die ik vorige week reed tijdens de Eurocharge by Schaeffler EV roadtrip had dit niet. Deze had hetzelfde soort versnellingsloze acceleratiegeluid als de Taycan die ik probeerde, maar hier klonk het als een futuristische V8, gevoed door iets dat nog niet op het periodiek systeem staat.

Het was perfect toereikend om de snelheid over te brengen terwijl ik vlot afdaalde van de prachtige Oostenrijkse Grossglockner Hochalpenstraße. Het voegde iets toe zonder mij te dwingen om neppe versnellingen te schakelen die de auto vertragen om hem te laten aanvoelen als iets wat hij niet is. Dat strookt niet helemaal met de purist in mij.

Wat mij nu interesseert, is waar we uiteindelijk nostalgisch over zullen worden. Iemand die vandaag leert rijden, herinnert zich misschien ooit een vroege sportieve elektrische auto net zo liefdevol als wij ons een atmosferische zescilinder-in-lijn herinneren. Zij klagen dan misschien zelfs dat de nieuwe auto’s iets hebben verloren. Ik zou graag zien dat fabrikanten die persoon iets origineels geven om te missen, in plaats van een softwarematige nabootsing van de versnellingsbak van hun vader.