Mercedes-AMG E 53 Hybrid Stationwagon: dit viel me tegen tijdens de rijtest

De Mercedes-AMG (Mercedes-Benz) E 53 Hybrid Stationwagon, een van de drie topmodellen in het segment van de sportieve stationwagons naast de BMW M5 Touring en de Audi RS 6 Avant Performance, benadert de status van een ultieme prestatiegerichte auto. Hoewel de E 53 Hybrid Stationwagon misschien niet zo krachtig is als zijn concurrenten, weet het model omstanders te imponeren en biedt het een hightech, luxueus interieur voor het hele gezin.

Het gecombineerde motorvermogen van 577 pk, afkomstig van de 3,0-liter zescilinder-in-lijn motor en een elektromotor, maakt hem snel genoeg om de meeste sportwagens te verslaan. De sprint naar 100 km/u duurt circa vier seconden. Deze krachtige plug-in hybride biedt bovendien een volledig elektrische actieradius van 66 kilometer. Combineer dit vermogen met adaptieve dempers, achterasbesturing en vierwielaandrijving, en het resultaat is opwindend rijplezier in alle seizoenen. Toch laat de E 53 Hybrid Stationwagon ook op enkele belangrijke punten afweten. Hier is een overzicht van de zaken die mij tegenvielen tijdens mijn tijd achter het stuur.

De schermen zijn te complex

Mijn testmodel was uitgerust met het optionele MBUX Superscreen, dat de standaard schermopstelling (een 12,3-inch digitaal instrumentenpaneel en een 14,4-inch centraal multimediascherm) combineert met een 12,3-inch scherm voor de voorpassagier. Zelfs het instrumentenpaneel kan worden geüpgraded naar een 3D-display, wat moeilijk vast te leggen is op foto’s. Het is iets dat alleen door de bestuurder kan worden gewaardeerd en hoewel het een fraai ogend extra is, is het volstrekt onnodig.

Ondanks de hoogwaardige uitstraling van het systeem, is het complex en niet erg intuïtief. Het MBUX Hyperscreen domineert het dashboard volledig en werkt afleidend. De menu’s zijn weliswaar beter dan de vorige versie, maar de bediening van de klimaatregeling is te ingewikkeld en verstopt in de menu’s. Om de temperatuurinstellingen en andere klimaatgerelateerde functies op te roepen, moet men op het onderste deel van het scherm tikken.

Vrijwel alle audiofuncties moeten op het scherm worden uitgevoerd. Als men aanpassingen wil doen zonder op het scherm te kijken, is er geen fysieke draaiknop voor het volume waar men op spiergeheugen kan vertrouwen. Er is een aanraakgevoelige schuifregelaar onder het scherm die niet bijzonder goed werkt. Het is vrijwel onmogelijk om het gewenste volumeniveau te bereiken; het springt ofwel naar een ongewenst niveau, of verandert nauwelijks. De kleine haptische feedbackschuifregelaar op het stuurwiel is bijna net zo onhandig in gebruik. Waarom Mercedes erop staat om dingen omslachtig te maken, is mij een raadsel.

Weinig beenruimte en geen stoelverwarming achterin

Een gezinsstationwagon, zelfs een prestatiegericht exemplaar, zou ruimte moeten bieden aan vijf personen. En dan bedoel ik niet slechts nét voldoende ruimte. Er moet goede been- en hoofdruimte zijn, en de middelste zitplaats mag de inzittende geen ongemak bezorgen. De buitenste zitplaatsen in de E 53 Hybrid Stationwagon zijn redelijk, maar als er een lange persoon van meer dan 1,80 meter voorin zit, wordt het achterin krap. Hoewel deze zitplaatsen comfortabel zijn, is er niet veel ruimte om de benen te strekken.

De E 53 Hybrid Stationwagon biedt 919 mm beenruimte en 955 mm hoofdruimte. Dat is vergelijkbaar met de M5 Touring, maar de RS 6 Avant biedt ruim 25 mm meer beenruimte en 50 mm extra hoofdruimte. De middelste zitplaats in de E 53 heeft een grote transmissietunnel en een achterste klimaatconsole die de beenruimte vrijwel volledig opslokken. Zelfs mijn 9-jarige zoon zat er na een paar minuten al ongemakkelijk. Hoe dol ik ook ben op deze stationwagon, voor mijn gezin zou hij niet geschikt zijn.

Het lijkt erop dat de vroege modellen van de 2026 E 53 Hybrid Stationwagon niet zijn uitgerust met verwarmde achterstoelen, wat teleurstellend is voor een auto die na opties en afleverkosten bijna 101.000 CHF kost (de basisprijs bedraagt 84.000 CHF). Zelfs de Mazda CX-5 2.5 S Premium van 35.000 CHF wordt standaard geleverd met zowel verwarmde als geventileerde achterstoelen. Deze Mazda bevindt zich niet eens in dezelfde prijsklasse of hetzelfde segment als de E 53 Hybrid Stationwagon, en toch zijn de achterpassagiers daar beter af. Volgens de configurator van de stationwagon kan het 2027-model echter zonder extra kosten worden uitgerust met verwarmde achterstoelen, maar men moet wel het aanvinkvakje daarvoor selecteren.

De stuurwielbediening en keuzehendel

Het stuurwiel van de E 53 Hybrid Stationwagon heeft vier horizontale spaken. De linkerkant bedient het instrumentenpaneel, de adaptieve cruisecontrol, rijhulpsystemen en aanpasbare rijprestatie-instellingen. De rechterkant bedient het infotainmentscherm, telefoongesprekken, spraakopdrachten en de rijmodusselecties. Dat is echter niet het probleem.

Het is het feitelijke gebruik dat de grootste frustraties oplevert. Alle bedieningselementen zijn capacitief aanraakgevoelig en voorzien van haptische feedback. Bovendien moet men ernaar kijken om ze te gebruiken, omdat men niet op spiergeheugen kan vertrouwen zoals bij fysieke knoppen. Ze zijn ook onnauwkeurig en onhandig, wat ze moeilijk te gebruiken en afleidend maakt.

De keuzehendel aan de stuurkolom is al lange tijd een van mijn grootste bezwaren. Het voelt niet alleen onnatuurlijk aan om op deze manier te schakelen (omhoog of omlaag bewegen), maar het schakelen reageert ook traag. Ik keer vaak in drie bewegingen in mijn buurt, en het systeem schoot dan regelmatig in neutraal wanneer ik de rijstand of achteruit wilde selecteren. Men moet de hendel bewegen en kort vasthouden, anders registreert het systeem de selectie mogelijk niet. Ik zou veel liever een auto hebben met een meer traditionele elektronische keuzehendel op de middenconsole.

Conclusie

Geen enkel voertuig is perfect, maar van een auto die meer dan een ton kost, verwacht men een betere ervaring. De E 53 Hybrid Stationwagon is nog steeds een parel van een stationwagon, en ik heb er met plezier in gereden. Het probleem is dat het dagelijks gebruik enkele reële frustraties oplevert die voorkomen dat het een echt geschikte gezinsauto is. Stationwagons rijden over het algemeen beter dan SUV’s, maar ze moeten ook de ruimte en dagelijkse bruikbaarheid bieden die het vergelijken met andere modellen rechtvaardigen. Deze drie punten zullen niet iedereen tot waanzin drijven, maar ze verdienen serieuze overweging in een segment dat een aanzienlijke investering vraagt.