Volkswagen e-Up! Rijtest

De Volkswagen (Volkswagen) e-Up! was de eerste elektrische serieproductieauto van de Duitse autofabrikant. Dit toonde de inzet van het merk voor elektrificatie.

Het model werd in november in Noorwegen al 275 keer verkocht en was daarmee al in aanzienlijke aantallen verkrijgbaar in geselecteerde Europese landen.

Hoewel de e-Up! nooit op de Amerikaanse markt zou verschijnen, was hij toch relevant omdat hij liet zien waartoe Volkswagen in staat was in het instapsegment voor elektrische auto’s.

Voordat we dieper ingaan op de rijtest, volgen hier enkele basisspecificaties van de e-Up!:

De specificaties omvatten een motorvermogen van 81 pk en een koppel van 210 Nm. Het model beschikt over een lithium-ion accupakket van 18,7 kWh met een opgegeven actieradius van maximaal 160 kilometer volgens de NEDC-cyclus. Volledig opladen duurt 6 uur, en een CCS-snellader was optioneel verkrijgbaar. De topsnelheid bedraagt 130 km/u en de sprint van 0 naar 100 km/u neemt 12,4 seconden in beslag. Op het accupakket gold een garantie van acht jaar of 160.000 kilometer.

Rijervaring en vergelijking

Maar specificaties zijn slechts cijfers op papier. Hoe was de e-Up! in de praktijk om mee te rijden?

Voor een antwoord hierop raadpleegden we Autocar, die de e-Up! onlangs testte en er behoorlijk onder de indruk van was.

Volgens Autocar was de e-Up! geen halfslachtige elektrische auto. Hij kreeg een 81 pk sterke AC-elektromotor met 210 Nm koppel, ter vervanging van de 74 pk sterke 1,0-liter benzinemotor van de reguliere Up. De stroom kwam van een 18,7 kWh lithium-ion accupakket, geplaatst waar normaal de brandstoftank zat. De passagiersruimte bleef gelijk aan die van een standaard Up, hij was sneller naar 100 km/u en had een opgegeven actieradius van 150 kilometer bij een oplaadtijd van negen uur via een standaard stopcontact thuis.

Dus geen concessies, afgezien van de actieradius, aldus Autocar:

De rijervaring was zeer gebruiksvriendelijk en geruststellend, en legde – als men de actieradius even buiten beschouwing liet – weinig duidelijke compromissen op.

Hoe verhield hij zich tot de enigszins vergelijkbare Renault (Renault) Zoe? Autocar merkte hierover op:

Het model reed, grotendeels, als elke andere Up – wat betekende dat hij zeer goed presteerde voor zo’n kleine auto. Het was merkbaar dat er extra gewicht was toegevoegd en de ophanging aan de achteras stijver was afgesteld om dit gewicht te beheersen. Desondanks ving het chassis zowel kleine als grote oneffenheden soepel op, met beperkte duik- en liftbewegingen van de carrosserie. In de stad en bij lage snelheden was hij zeker comfortabeler dan een Renault Zoe.

Er was weliswaar enige overhelbeweging, maar de besturing bleef precies en consistent in gewicht, zelfs bij stevig bochtenwerk, en er was geen sprake van overmatig onderstuur.

Naast de specifieke kenmerken van de e-Up! die Autocar besprak, kwam het magazine tot de conclusie met de vraag: ‘Moet ik er een kopen?’

Autocar stelde dat de auto niet goedkoop was; Volkswagen vroeg ongeveer €30.000 voor het model, voordat de overheidsbijdrage van €6.000 voor elektrische auto’s in mindering werd gebracht. In tegenstelling tot bij een Renault Zoe waren er echter geen acculeasekosten die in de maandelijkse uitgaven moesten worden meegenomen. Dit kon de berekeningen voor de e-Up! gunstiger maken in vergelijking met een goed uitgeruste Renault Zoe met een relatief hoge kilometerstand.

Er was echter geen antwoord op de superieure omvang en bruikbaarheid van de Zoe.

Maar omvang is niet alles, vooral niet voor mensen die waarde zien in karaktervolle, zuinige kleine auto’s die hun doel beter dienen dan grotere modellen. Zulke mensen zouden veel voordelen zien in een e-Up!, en dat deden de journalisten van Autocar ook.

De volledige rijtest van de e-Up! is te vinden bij Autocar.