Ferrari 12Cilindri Manuale: authentiek op zijn eigen wijze

Hoewel de Ferrari (Ferrari) 12Cilindri Manuale een computer gebruikt voor het schakelen, biedt de auto de betrokkenheid en het plezier van een traditionele handgeschakelde versnellingsbak.

We waren net aangekomen op het testcircuit van Balocco, ongeveer een uur buiten Milaan, om Ferrari’s eerste handgeschakelde auto in bijna vijftien jaar te rijden: de 12Cilindri Manuale van modeljaar 2027. Terwijl we ons rond de auto verzamelden, waarvan de geborstelde aluminium afwerking en witte wielen het licht vingen, opende Jacopo Marcon, productmarketingmanager van Ferrari, de presentatie met een waarschuwing: “De 12Cilindri Manuale is een lastige auto om te rijden.” Zijn directe uitspraak was genoeg om mijn angst te doen toenemen.

Ik ga hem af laten slaan, dacht ik. Of als dat niet gebeurt, is hij dan absoluut onhandelbaar op het circuit? Wat bedoelt hij met lastig? De gedachten bleven komen.

De 12Cilindri Manuale betekent een belangrijke stap voor Ferrari. Het is de eerste auto die gebruikmaakt van het manual-by-wire-systeem van het bedrijf. Ferrari heeft in feite een handgeschakelde zesversnellingsbak bovenop een achttrapsautomaat met dubbele koppeling gebouwd. In plaats van een traditionele mechanische opzet regelen servo’s en software de verzetwisselingen. Toch zijn er nog steeds drie pedalen en een handgeschakelde keuzehendel met open schakelpatroon. Helaas is de 12Cilindri Manuale beperkt tot 1.499 exemplaren, die allemaal al zijn verkocht.

Zou al die technologie de 12Cilindri onnatuurlijk laten aanvoelen? Was dat wat hem lastig maakte om te rijden?

Drie pedalen, zes versnellingen

Eenmaal vastgesnoerd kreeg ik een korte instructie van de instructeur die me over het circuit zou leiden. Hij liet weten: “Om de auto in handmatige modus te bedienen, werkt het net als bij een handgeschakelde auto. U hebt de koppeling en de keuzehendel. Als u wilt overschakelen van handmatig naar automatisch, drukt u gewoon hier op de D-knop,” wijzend naar de Drive-knop op de middenconsole, net achter de keuzehendel.

“Om van automatisch naar handmatig te schakelen, moet u onder de 70 km/u rijden, de keuzehendel in het gewenste verzet plaatsen, de koppeling indrukken, loslaten, en de handmatige modus zal inschakelen,” vervolgde hij. “Op dat moment zal het lampje op de schakelknop oranje worden. Als de auto in de automatische modus staat, is het lampje wit.”

Het was veel om te verwerken, vooral zonder voldoende espresso in mijn systeem, maar ik begreep de essentie.

Ik liet de koppeling langzaam opkomen, gaf gas en begon te rijden. Geen afslag. Het was… gemakkelijk? Net als elke andere handgeschakelde versnellingsbak. De koppeling was niet te stug, en ik voelde hem aangrijpen toen ik het pedaal losliet.

Op weg naar het circuit schakelde ik naar de tweede versnelling. De klik van de keuzehendel met open schakelpatroon wanneer hij in het verzet valt, is net zo herkenbaar als de deursloten van een Mercedes-Benz G-Klasse – op zijn eigen manier onderscheidend en zeer bevredigend.

We begonnen met een opwarmronde en namen de eerste paar bochten langzaam. Beetje bij beetje voerde de instructeur het tempo op. Net als andere modellen van Ferrari heeft de 12Cilindri Manuale schakellampjes langs de bovenkant van het koolstofvezel stuurwiel, die achtereenvolgens oplichten naarmate de motor de 9.500 toeren per minuut nadert. Bij elke verzetwisseling voelde die bevredigende klik als een traktatie.

De keuzehendel met open schakelpatroon was nieuw voor mij. Er was niets mis mee, maar het vergde enige gewenning. Ik bleef de scheiding tussen de eerste en derde versnelling raken bij het schakelen van de tweede naar de derde, wat me snelheid kostte. Hoe meer we reden, hoe comfortabeler ik me echter voelde.

Halverwege mijn derde ronde realiseerde ik me dat de 12Cilindri Manuale niet zo moeilijk te besturen was. De transmissie verwerkte het motorvermogen met gemak, maar de auto vroeg nog steeds om voorzichtigheid; te laat remmen of insturen, of onzorgvuldig omgaan met het gaspedaal bij het verlaten van een bocht, en je zou ervoor boeten. Zoals bij elke supercar vraagt zijn kracht om vaardigheid en respect. Maar de 12Cilindri Manuale leverde zijn 819 pk en 678 Nm koppel op een opmerkelijk beheersbare manier. Sterker nog, de handgeschakelde bak liet me het meeste halen uit de 6,5-liter V12. Met vol gas op een afgesloten circuit was dit de perfecte manier om de auto te ervaren.

Wat me het meest imponeerde, was niet de topsnelheid van de 12Cilindri (hoewel hij nog steeds meer dan 290 km/u kan bereiken), maar hoe beheerst en precies hij aanvoelde in de bochten. Zijn gewichtsverdeling van 50:50 maakt hem tot een vertrouwenwekkende circuitauto, en zijn haarscherpe besturing is zo precies als maar kan, terwijl hij de feedback levert die je in een supercar wenst. Zoals bij veel Ferrari’s, hoe meer tijd ik achter het stuur doorbracht, hoe meer vertrouwen ik kreeg. Na een paar ronden remde ik later en viel ik de bochten beslissender aan. Niet elke supercar inspireert zo’n snelle gewenning.

Betrokken en authentiek

Hoe meer ik met de Manuale reed, hoe natuurlijker het aanvoelde. Ondanks dat een computer de verzetwisselingen afhandelt, gedroeg hij zich als een authentieke handgeschakelde auto.

Een paar keer drukte ik het koppelingspedaal niet helemaal in en kon ik de keuzehendel niet in het volgende verzet plaatsen – net als bij een traditionele handgeschakelde auto. Ik probeerde ook te schakelen zonder het gas los te laten, waardoor de motor toeren maakte alsof de auto in neutraal stond. Op een gegeven moment werd ik aangemoedigd om de 12Cilindri af te laten slaan. Hij schudde met dezelfde bekende frustratie als elke handgeschakelde auto die op het punt staat af te slaan.

Ik schakelde ook tijdens het rijden van handmatig naar automatisch. De eerste druk op de Drive-knop voelde vreemd onverbonden, omdat ik plotseling niet meer zelf hoefde te schakelen. Terugschakelen naar handmatig kostte iets meer moeite. Nadat ik de koppeling indrukte en de hendel in het gewenste verzet plaatste, verscheen er een smalle lijn op de toerenteller om aan te geven waar de toeren zouden landen zodra ik de koppeling losliet en de handmatige modus opnieuw inschakelde. Zoals de ingenieur had gezegd, toonde een lampje op de keuzehendel welke modus de auto zich bevond: wit voor automatisch, oranje voor handmatig.

Als ik één bedenking had, dan is het dat de schakelingen bijna te soepel waren. In een traditionele handgeschakelde auto kan een verkeerd getimede schakeling of een te snelle koppeling loslaten ervoor zorgen dat de auto naar voren schiet en je hoofd naar voren slingert. Ik ervaarde daar niet veel van in de Manuale, hoewel mijn tijd achter het stuur beperkt was tot het circuit. In stop-and-go-verkeer zou dat anders kunnen zijn. Maar goed, de automatische modus is perfect voor zo’n situatie.

Die souplesse heeft ook een voordeel: de transmissie verwerkt het motorvermogen met gemak. Ik heb niet veel handgeschakelde supercars gereden – het is een bijna uitgestorven soort – maar ik herinner me dat ik moeite had om soepel te schakelen in een handgeschakelde Porsche 911 GT3 uit 2018. De 12Cilindri voelt daarentegen veel toegankelijker aan.

Thuis, terwijl ik nadacht over de actievolle dag in Italië, realiseerde ik me dat de 1.499 gelukkige kopers niet zullen klagen dat deze handgeschakelde auto gemakkelijk te besturen is. Ferrari heeft het plezier – het schakelen, de koppeling, het ritme van het door de versnellingen werken – behouden, terwijl enkele frustraties zijn weggenomen. De technologie mag dan complex zijn, en hij komt met een forse vanafprijs van circa 625.000 euro, maar achter het stuur voelt de ervaring nog steeds heerlijk betrokken aan. Drie pedalen, zes versnellingen en een V12 die in harmonie samenwerken; daar is niets onnatuurlijks aan.

De Ferrari 12Cilindri Manuale van modeljaar 2027 heeft een basisprijs van circa 625.000 euro. Het is een tweepersoons, tweedeurs coupé met de motor voorin en achterwielaandrijving. De 6,5-liter V12-motor met dubbele bovenliggende nokkenassen en 48 kleppen levert 818 pk en 678 Nm koppel. De transmissie is een achttrapsautomaat met dubbele koppeling, die het handgeschakelde systeem aanstuurt. Het leeggewicht wordt geschat op ongeveer 1.633 kg. De wielbasis bedraagt 270 cm, en de afmetingen (L x B x H) zijn 473,2 cm x 217,4 cm x 129,3 cm. De acceleratie van 0-100 km/u bedraagt naar schatting 2,7 seconden. Het brandstofverbruik en de actieradius zijn nog niet officieel vastgesteld. Het model komt in de winter van 2026 op de markt.